Lingua Magistra 2

La guerra contro Pirro

Eodem tempore Tarentinis, qui iam in ultima Italia sunt, bellum indictum est, quia legatis Romanorum iniuriam fecerant. Hi Pyrrum, Epiri regem, contra Romanos in auxilium poposcerunt, qui ex genere Achillis originem trahebat. Is mox ad Italiam venit, tumque primum Romani cum transmarino hoste dimicaverunt. Missus est contra eum consul P. Valerius Laevinus, qui cum exploratores […]

La pietra sacra di Cibele giunge a Roma

Rex Asiae Attalus legatos Romanos comiter acceptos (accolti benevolmente) Pessinuntem (a Pessinunte) in Phrygiam deduxit sacrumque lapidem, quae Mater deum dicebatur ab incolis, tradidit (tradére, consegnare) legatis qui eam deportarent Romam. Praemissus (praemittére, mandare innanzi) ab legatis M. Valerius nuntiavit deae adventum; quaerebatur vir optimus in civitate qui Cybelem rite hospitio (in ospitalità) acciperet: lectus […]

Crimini di Nerone

Nullum adeo necessitudinis genus est, quod Nero non scelere perculit. Antoniam Claudi filiam,recusantem post Poppaeae mortem nuptias suas, quasi molitricem novarum rerum interemit; similiter ceteros aut affinitate sibi aut propinquitate coniunctos;in quibus Aulum Plautium iuvenem, quem cum ante mortem per vim conspurcavisset: «Veniat nunc» inquit«mater mea et successorem meum osculetur» iactans dilectum esse ab ea […]

Consolato e censura di Catone

Consulatum gessit cum L. Valerio Flacco, sorte provinciam nactus Hispaniam citeriorem, exque ea triumphum deportavit. Ibi cum diutius moraretur, P. Scipio Africanus, consul iterum, cuius in priori consulatu quaestor fuerat, optavit eum de provincia depellere et ipse ei succedere neque hoc per senatum efficere potuit, cum quidem Scipio principatum in civitate obtineret, quod tum non […]

Romani famosi: i Fabii e Cincinnato

C. Fabio et L. Virginio consulibus trecenti nobiles homines, qui ex Fabia familia erant, contra Veientes bellum soli susceperunt, promittentes senatui et populo per se omne certamen impletum iri. Itaque profecti, omnes nobiles et qui singuli magnorum exercituum duces esse debebant, in proelio conciderunt. Unus omnino superfuit ex tanta familia, qui propter aetatem puerilem duci […]

Origini di Attico

Titus Pomponius Atticus, ab origine ultima stirpis Romanae generatus, perpetuo a maioribus acceptam equestrem obtinuit dignitatem. Patre usus est diligente et diti in primisque studioso litterarum. Hic, quia ipse amabat litteras, omnibus doctrinis, quibus puerilis aetas impertiri debet, filium erudivit. Erat autem in puero praeter docilitatem ingenii summa suavitas oris atque vocis, ut non solum […]

Attico va ad Atene

Pater mature decessit. Ipse adulescentulus propter affinitatem P. Sulpicii, qui tribunus plebi interfectus est, non expers fuit illius periculi. Namque Anicia, Pomponii consobrina, nupserat Servio, fratri Sulpicii. Itaque interfecto Sulpicio, posteaquam vidit Cinnano tumultu civitatem esse perturbatam neque sibi dari facultatem pro dignitate vivendi, dissociatis animis civium, cum alii Sullanis, alii Cinnanis faverent partibus, idoneum […]

La guerra contro Mitridate

Primum statim impetus belli Bithyniam rapuit, Asia inde pari terrore correpta est, nec cunctanter ad regem ab urbibus nostris populisque descitum est. Aderat, instabat, saevitiam quasi virtutem adhibebat: atrocissimo uno edicto omnes, si in Asia erant Romanae civitatis homines,interfecti sunt. Tum quidem domus, templa et arae, humana omnia atque divina iura violata sunt. Sed hic […]

Silla vince, ma non sconfigge Mitridate

Postquam Sulla domuerat ingratissimos hominum, tamen in honorem mortuorum sacris suis famaeque donavit. Mox cum Euboea atque Boeotia praesidia regis dispulisset, omnes copias uno apud Chaeroniam, apud Orchomenon altero bello dissipavit, statimque in Asiam transgressus ipsum opprimit. Et debellatum foret, nisi de Mithridate triumphare cito quam vero maluisset. Ac tum quidem hunc Asiae statum Sulla […]

È colpevole anche chi non impedisce un reato

Sed iniustitiae genera duo sunt, unum eorum, qui faciunt iniuriam, alterum eorum, qui, si possunt, non propulsant iniuriam ab iis qui facturi sunt. Nam qui iniuste impetum in hominem facit aut ira aut aliqua perturbatione incitatus, is quasi manus inicit socio; qui autem non defendit nec obsistit, si potest, iniuriae, tam est in vitio, tamquam […]