Pro Archia Poeta

Opera di Cicerone.

Pro Archia Poeta, 18

Quotiens ego hunc Archiam vidi, iudices, –utar enim vestra benignitate, quoniam me in hoc novo genere dicendi tam diligenter attenditis,–quotiens ego hunc vidi, cum litteram scripsisset nullam, magnum numerum optimorum versuum de eis ipsis rebus quae tum agerentur dicere ex tempore! Quotiens revocatum eandem rem dicere, commutatis verbis atque sententiis! Quae vero adcurate cogitateque scripsisset, […]

Paragrafo 15

Quaeret quispiam: “Quid? Illi ipsi summi viri quorum virtutes litteris proditae sunt istane doctrina quam tu effers laudibus eruditi fuerunt?” Difficile est hoc de omnibus confirmare sed tamen est certe quod respondeam. Ego multos homines excellenti animo ac virtute fuisse et sine doctrina naturae ipsius habitu prope divino per se ipsos et moderatos et gravis […]

Paragrafo 31

Qua re conservate iudices hominem pudore eo quem amicorum videtis comprobari cum dignitate tum etiam vetustate; ingenio autem tanto quantum id convenit existimari quod summorum hominum ingeniis expetitum esse videatis; causa vero eius modi quae beneficio legis auctoritate municipi testimonio Luculli tabulis Metelli comprobetur. Quae cum ita sint petimus a vobis iudices si qua non […]

Pro Archia Poeta, 19

Sit igitur, iudices, sanctum apud vos, humanissimos homines, hoc poetae nomen, quod nulla umquam barbaria violavit. Saxa et solitudines voci repondent, bestiae saepe immanes cantu flectuntur atque consistunt: nos, instituti rebus optimis, non poetarum voce moveamur? Homerum Colophonii civem esse dicunt suum, Chii suum vindicant, Salaminii repetunt, Smyrnaei vero suum esse confirmant, itaque etiam delubrum […]

Paragrafo 16

Ex hoc esse hunc numero quem patres nostri viderunt divinum hominem Africanum; ex hoc C. Laelium L. Furium moderatissimos homines et continentissimos; ex hoc fortissimum virum et illis temporibus doctissimum M. Catonem illum senem: qui profecto si nihil ad percipiendam [colendam] virtutem litteris adiuvarentur numquam se ad earum studium contulissent. Quod si non his tantus […]

Paragrafo 32

Quae de causa pro mea consuetudine breviter simpliciterque dixi iudices ea confido probata esse omnibus. Quae autem remota a mea iudicialique consuetudine et de hominis ingenio et communiter de ipsius studio locutus sum ea iudices a vobis spero esse in bonam partem accepta; ab eo qui iudicium exercet certo scio.

Paragrafo 1

Si quid est in me ingeni iudices quod sentio quam sit exiguum aut si qua exercitatio dicendi in qua me non infitior mediocriter esse versatum aut si huiusce rei ratio aliqua ab optimarum artium studiis ac disciplina profecta a qua ego nullum confiteor aetatis meae tempus abhorruisse earum rerum omnium vel in primis hic A. […]

Paragrafo 17

Quod si ipsi haec neque attingere neque sensu nostro gustare possemus tamen ea mirari deberemus etiam cum in aliis videremus. Quis nostrum tam animo agresti ac duro fuit ut Rosci morte nuper non commoveretur? qui cum esset senex mortuus tamen propter excellentem artem ac venustatem videbatur omnino mori non debuisse. Ergo ille corporis motu tantum […]

Paragrafo 2

Ac ne quis a nobis hoc ita dici forte miretur quod alia quaedam in hoc facultas sit ingeni neque haec dicendi ratio aut disciplina ne nos quidem huic uni studio penitus umquam dediti fuimus. Etenim omnes artes quae ad humanitatem pertinent habent quoddam commune vinculum et quasi cognatione quadam inter se continentur.

Paragrafo 18

Quotiens ego hunc Archiam vidi iudices –utar enim vestra benignitate quoniam me in hoc novo genere dicendi tam diligenter attenditis–quotiens ego hunc vidi cum litteram scripsisset nullam magnum numerum optimorum versuum de eis ipsis rebus quae tum agerentur dicere ex tempore! Quotiens revocatum eandem rem dicere commutatis verbis atque sententiis! Quae vero adcurate cogitateque scripsisset […]