De Divinatione di Marco Tullio Cicerone

Opera filosofica di Cicerone

De Divinatione, Libro primo, 1, 2

Gentem quidem nullam video neque tam humanam atque doctam neque tam immanem tamque barbaram, quae non significari futura et a quibusdam intellegi praedicique posse censeat. Principio Assyrii, ut ab ultimis auctoritatem repetam, propter planitiam magnitudinemque regionum quas incolebant, cum caelum ex omni parte patens atque apertum intuerentur, traiectiones motusque stellarum observitaverunt, quibus notati, quid cuique […]

Libro 2, Par. da 21 a 25

Paragrafo 21 Dissimile totum; nam et prognosticorum causas persecuti sunt et BoÎthus Stoicus qui est a te nominatus et noster etiam Posidonius; et si causae non reperiantur istarum rerum res tamen ipsae observari animadvertique potuerunt. Nattae vero statua aut aera legum de caelo tacta quid habent observatum ac vetustum? “Pinarii Nattae nobiles; a nobilitate igitur […]

Libro 1, Paragrafo 19

Itaque arbitrantur prudentiam esse legem cuius ea uis sit ut recte facere iubeat uetet delinquere eamque rem illi Graeco putant nomine nÒmon suum cuique tribuendo appellatam ego nostro a legendo. Nam ut illi aequitatis sic nos delectus uim in lege ponimus et proprium tamen utrumque legis est. Quod si ita recte dicitur ut mihi quidem […]

Libro 1, Par. da 1 a 5

Paragrafo 1 1 Vetus opinio est iam usque ab heroicis ducta temporibus eaque et populi Romani et omnium gentium firmata consensu versari quandam inter homines divinationem quam Graeci mantikh/n appellant id est praesensionem et scientiam rerum futurarum. Magnifica quaedam res et salutaris si modo est ulla quaque proxime ad deorum vim natura mortalis possit accedere. […]

Libro 2, Par. da 26 a 30

Paragrafo 26 Iam vero coniectura omnis in qua nititur divinatio ingeniis hominum in multas aut diversas aut etiam contrarias partis saepe diducitur. Ut enim in causis iudicialibus alia coniectura est accusatoris alia defensoris et tamen utriusque credibilis sic in omnibus iis rebus quae coniectura investigari videntur anceps reperitur oratio. Quas autem res tum natura tum […]

Libro 1, Paragrafo 49

Atque etiam si emolumentis non sponte uirtus expetitur una erit uirtus quae malitia rectissime dicetur. Vt enim quisque maxume ad suum commodum refert quaecumque agit ita minime est uir bonus qui uirtutem praemio metiuntur nullam uirtutem nisi malitiam putnt. Vbi enim beneficus si nemo alterius causa benigne facit? Vbi gratus si non m ipsi cernunt […]

Libro 1, Par. da 6 a 10

Paragrafo 6 10 “Arcem tu quidem Stoicorum” inquam “Quinte defendis siquidem ista sic reciprocantur ut et si divinatio sit di sint et si di sint sit divinatio. Quorum neutrum tam facile quam tu arbitraria conceditur. Nam et natura significari futura sine deo possunt et ut sint di potest fieri ut nulla ab iis divinatio generi […]

Libro 2, Par. da 31 a 35

Paragrafo 31 66 Atque haec ostentorum genera mirabile nihil habent; quae cum facta sunt tum ad coniecturam aliqua interpretatione revocantur ut illa tritici grana in os pueri Midae congesta aut apes quas dixisti in labris Platonis consedisse pueri non tam mirabilia sint quam coniecta belle; quae tamen vel ipsa falsa esse vel ea quae praedicta […]

Libro 1, Paragrafo 50

Quid uero de modestia quid de temperantia quid de continentia quid de uerecundia pudore pudicitiaque dicemus? Infamiaene metu non esse petulantes an legum et iudiciorum? Innocentes ergo et uerecundi sunt ut bene audiant et ut rumorem bonum colligant erubescent impudica loqui. At me istorum philosophorum pudet qui iudicium uitare uitio ipso tat putant.

Libro 1, Par. da 11 a 15

Paragrafo 11 17 Sed quo potius utar aut auctore aut teste quam te? Cuius edidici etiam versus et lubenter quidem quos in secundo [de] consulatu Urania Musa pronuntiat: “Principio aetherio flammatus Iuppiter igni vertitur et totum conlustrat lumine mundum menteque divina caelum terrasque petessit quae penitus sensus hominum vitasque retentat aetheris aeterni saepta atque inclusa […]