Pro Milone di Marco Tullio Cicerone

Paragrafo 21

Non fuit ea causa iudices profecto non fuit cur sibi censeret Pompeius quaestionem ferendam; sed homo sapiens atque alta et divina quadam mente praeditus multa vidit: fuisse illum sibi inimicum familiarem Milonem; in communi omnium laetitia si etiam ipse gauderet timuit ne videretur infirmior fides reconciliatae gratiae; multa etiam alia vidit sed illud maxime quamvis […]

Paragrafo 37

Vidi enim vidi hunc ipsum Q. Hortensium lumen et ornamentum rei publicae paene interfici servorum manu cum mihi adesset: qua in turba C. Vibienus senator vir optimus cum hoc cum esset una ita est mulcatus ut vitam amiserit. Itaque quando illius postea sica illa quam a Catilina acceperat conquievit? Haec intentata nobis est; huic ego […]

Paragrafo 53

Videamus nunc (id quod caput est) locus ad insidias ille ipse ubi congressi sunt utri tandem fuerit aptior. Id vero iudices etiam dubitandum et diutius cogitandum est? Ante fundum Clodi quo in fundo propter insanas illas substructiones facile hominum mille versabantur valentium edito adversari atque excelso loco superiorem se fore putarat Milo et ob eam […]

Pargarafo 69

Vide quam sit varia vitae commutabilisque ratio quam vaga volubilisque fortuna quantae infidelitates in amicis quam ad tempus aptae simulationes quantae in periculis fugae proximorum quantae timiditates. Erit erit illud profecto tempus et inlucescet aliquando ille dies cum tu–salutaribus ut spero rebus tuis sed fortasse motu aliquo communium temporum qui quam crebro accidat experti scire […]

Paragrafo 85

Non est humano consilio ne mediocri quidem iudices deorum immortalium cura res illa perfecta. Religiones me hercule ipsae quae illam beluam cadere viderunt commosse se videntur et ius in illo suum retinuisse. Vos enim iam Albani tumuli atque luci vos inquam imploro atque obtestor; vosque Albanorum obrutae arae sacrorum populi Romani sociae et aequales quas […]

Paragrafo 101

His lacrimis non movetur Milo. Est quodam incredibili robore animi. Exsilium ibi esse putat ubi virtuti non sit locus; mortem naturae finem esse non poenam. Sed hic ea mente qua natus est. Quid vos iudices? quo tandem animo eritis? Memoriam Milonis retinebitis ipsum eicietis? et erit dignior locus in terris ullus qui hanc virtutem excipiat […]

Paragrafo 4

Quam ob rem adeste animis, iudices, et timorem si quem habetis deponite. Nam–si umquam de bonis et fortibus viris, si umquam de bene meritis civibus potestas [vobis] iudicandi fuit, si denique umquam locus amplissimorum ordinum delectis viris datus est, ut sua studia erga fortis et bonos civis, quae voltu et verbis saepe significassent, re et […]

Paragrafo 6

Quamquam in hac causa iudices T. Anni tribunatu usque omnibus pro salute rei publicae gestis ad huius Ininis defensionern non abutemur. Nisi oculis videritis insidias Miloni a Clodio factas nec deprecaturi sumus ut crimen hoc nobis propter multa praeclara in rem publicam merita condonetis nec postulaturi ut si mors P. Clodi salus vestra fuerit idcirco […]

Paragrafo 22

Quod vero te L. Domiti huic quaestioni praeesse maxime voluit nihil quaesivit [aliud] nisi iustitiam gravitatem humanitatem fidem. Tulit ut consularem necesse esset: credo quod principum munus esse ducebat resistere et levitati multitudinis et perditorum temeritati. Ex consularibus te creavit potissimum: dederas enim quam contemneres popularis insanias iam ab adulescentia documenta maxima.

Paragrafo 38

Quid simile Milonis? cuius vis omnis haec semper fuit ne P. Clodius cum in iudicium detrahi non posset vi oppressam civitatem teneret. Quem si interficere voluisset quantae quotiens occasiones quam praeclarae fuerunt! Potuitne cum domum ac deos penatis suos illo oppugnante defenderet iure se ulcisci? Potuitne civi egregio et viro fortissimo P. Sestio conlega suo […]